Na żydowski kanon pism ST składały się 3 części (Łuk 24,44):

  • Tora-zakon (5 cio ksiąg Mojżesza)

  • Nebiim-Prorocy (Księgi historyczne i prorockie)

  • Ketubim-Pisma (księgi nauczające)

 

Księga Daniela należała do 3 części, do Ketubim-Pism, pomimo tego, że księga ma charakter prorocki, Septuaginta,Vulgata a także Luter umieszaczają Księge Daniela wsród Wielkich Proroków (Izajasz, Jeremiasz, Ezechiel, Daniel). Przyczyną zaliczenia Księgi Daniela do Pism w kanonie palestyńskim leży zapewne w tym, że tekst hebrajski nie nazywa Daniela terminem nabi (prorok) ale „hozeh” (widzący-nowe tłum Jasnowidz) i „hakham (mędrzec). Jakkolwiek Daniel był wielką osobistością na dworze babilońskim i perskim, i natchnionym pisarzem, był również wielkim prorokiem. Nieco podobnie było z osobą Dawida, który był królem izraeskim, Psalmistą (pisarzem), ale Słowo Boże nazywa go również prorokiem (Dz.Ap.2,29.30). Pan Jezus Chrystus najwyższy autorytet potwierdza fakt, że Daniel był prorokiem (Mat 24,15), dlatego w kanonie chrześcijańskim księga Daniela jest umieszczona wśród 4 wielkich proroków.