Od jakiegoś czasu, kilkukrotnie byłem świadkiem i uczestnikiem pewnej wymiany zdań. Tematem wzajemnych „przepychanek słownych” był dekalog. Dekalog, czyli zbiór ksiąg Starego i Nowego Testamentu, które wchodzą w skład Biblii.
Jak wiadomo, kanon protestancki różni się od kanonu katolickiego.

Co to oznacza?

Ilość ksiąg kanonu protestanckiego liczy 39 ksiąg Starego Testamentu oraz 22 księgi Nowego Testamentu

Ilość ksiąg kanonu katolickiego liczy 46 ksiąg Starego Testamentu oraz 22 księgi Nowego Testamentu

Skąd ta różnica?

Jak wiemy, dodanie ksiąg apokryficznych do kanonu było odpowiedzią na Reformację, jaka rozpoczął Marcin Luter.
Sobór Trydencki zamknął wszelkie dyskusje wewnątrz Kościoła na temat kanoniczności dodany ksiąg 8 kwietnia 1546 roku.
Dla protestantów jest to problem, który łatwo się rozwiązuje tzn. nie ingerują w kanon starotestamentowy, który tyczył się żydów j narodu wybranego. To Izrael miał prawo do formowania kanonu starotestamentowego.
Protestanci zgodnie z wersetem:

18 Oświadczam zaś każdemu, kto słucha słów proroctwa tej księgi: Jeśli ktoś dołoży coś do tego, dołoży mu też Bóg plag opisanych w tej księdze;
19 A jeśli ktoś odejmie coś ze słów księgi tego proroctwa, odejmie też Bóg jego dział z księgi życia i ze świętego miasta, i z rzeczy, które są opisane w tej księdze.
Księga Objawienia 22,18-19

W czym więc problem.

W wielu dyskusjach przez jakie ostatnio przewijał się temat kanonu, strona teologów katolickich, zaczęła twierdzić iż księgi apokryficzne, które zostały dodane do kanonu jako odwet na działania Lutra, tak naprawdę zawsze się tam znajdowały, natomiast to Marcin Luter je usunął. To oznacza, iż Żydzi uznawali/uznają kanon Starego Testamentu jaki przedstawia kościół katolicki. Czy to prawda? Sprawdźmy.

Poniżej cytat wypowiedzi strony katolickiej:

„W protestanckim kanonie Biblii tego hymnu nie ma,podobnie jak siedmiu natchnionych ksiąg Starego Testamentu:

1)Ks.Syracha
2)Pierwszej Ks.Machabejskiej
3)Drugiej Ks.Machabejskiej
4)Ks.Judyty
5)Ks.Mądrości
6)Ks.Tobiasza
7)Ks.Barucha

Protestanci odchodząc z Kościoła Jezusowego w wyniku reformacji usunęli te księgi ze swojego kanonu.
Stało się to ze względu na treści w nich zawarte,a nie pasujące do koncepcji przywódcy reformacji Lutra (Np.-modlitwa za zmarłych i czyściec w Ks.Machabejskich)
Pewnym jest,że Jezus,Apostołowie,oraz ówcześni Chrześcijanie znali te księgi i posługiwali się nimi podobnież jak część ówczesnych Żydów.
Dowodem na to są występujące odniesienia i podobieństwa (ponad 60)do tych ksiąg zawarte w Nowym Testamencie i tu przytoczę przykład takiego odniesienia i podobieństwa :
W Ks.Tobiasza mamy temat uzdrowienia i postać Anioła (Archanioła) Rafała (imię to pochodzi z hebrajskiego i oznacza BÓG UZDROWIŁ)a w Nowym Testamencie występuje również Anioł,którym Bóg posługuje się w celu uzdrowienia –

J 5 : 1 Potem nastąpiło święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. 2 W Jerozolimie zaś znajduje się sadzawka Owcza, nazwana po hebrajsku Betesda, zaopatrzona w pięć krużganków. 3 Wśród nich leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych, <którzy czekali na poruszenie się wody. 4 Anioł bowiem zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę. A kto pierwszy wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia niezależnie od tego, na jaką cierpiał chorobę>.

Dowodem też na to,że Jezus oraz ówcześni chrześcijanie znali i używali tych ksiąg,które protestanci usunęli z chrześcijańskiego kanonu jest fakt,że znajomość całej Biblii była konieczna do polemiki z Żydami.
Jak wcześniej wspomniałem byli też Żydzi,którzy nie uznawali niektórych ksiąg,a więc nie było wśród nich jednomyślności co do natchnienia Bożego poszczególnych ksiąg.
Jednomyślność w tej kwestii osiągnęli dopiero podczas synodu w Jamni,który odbył się pod koniec 1 wieku i tam ustalili swój kanon włączając do niego tylko księgi hebrajskie.Skoro stało się to dopiero pod koniec pierwszego wieku naszej ery to ten kanon,który ustalili w żaden sposób nie mógł kształtować i warunkować powstania kanonu chrześcijańskiego, ponieważ w tym czasie to już były dwie odrębne rzeczy.
Istnieje też prawdopodobieństwo,iż powstanie kanonu żydowskiego podczas synodu w Jamni było opozycją do powstającego kanonu
chrześcijańskiego który posiadał w.w.księgi.
Protestanci i odłączeni od Kościoła często usprawiedliwiają się,że korzystają z kanonu żydowskiego Starego Testamentu,ale to wobec powyższego jest niedorzecznością i nieudolnym tuszowaniem rzeczywistych powodów okrojenia przez nich Słowa Bożego z treści,które poprostu nie pasowały ich koncepcjom reformacyjnym i własnemu widzimisię.
My Chrześcijanie mamy swój kanon którego nikt do czasów reformacji w XVI wieku nie podważał.Przekazany został nam przez Apostołów dzięki sukcesji Apostolskiej”

Dalsza część wypowiedzi:

“Nie ulega wątpliwości, że Żydzi uznawali pewne swoje pisma za święte i natchnione. Między IV a II wiekiem przed Chr. ukształtował się wśród Żydów palestyńskich zbiór ksiąg. Na pewno weszły tam wszystkie księgi protokanoniczne (39). Nie wszyscy jednak Żydzi ograniczyli swój kanon do 39 ksiąg. W diasporze aleksandryjskiej i w Qumran uważano, że Bóg nie wypowiedział jeszcze ostatniego słowa i przypisywano Boski autorytet innym księgom. Chodzi tu o księgi deuterokanoniczne. Oficjalny kanon żydowski przyjęto w Jamni ok. 90 po Chr. Nie zawierał on ksiąg i dodatków deuterokanonicznych”

Zatem mamy tutaj pewne fakty historyczne, podane przez apologetów katolickich, jakoby księgi deuterokanoniczne były powszechnie znane i uznawane przez Żydów.
Strona katolicka powołuje się na diasporę aleksandryjska i w Qumran jakoby głosiły one poglądy, iż Bóg nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, co oznacza iż kanon Starego Testamentu nie jest zamknięty.
Dodatkowo widzimy, iż strona katolicka utrzymuje że kanon z księgami deuterokanoniczynim został ustalony w I wieku, a dokładniej w 90r w Jamni.
Z tego więc musi wynikać, że kanon uznawany przez kościół rzymski, jest tym który powinno się podawać i odczytywać wiernym w zgromadzeniach. Powoływanie się na żydów (naród wybrany), powoływanie się na przyjęcie kanonu już w pierwszym wieku, jako tego który dziś jest obecny w kościele rzymskim, to bardzo mocne dowody. Uznaje się także, że Marcin Luter usunął te księgi z Biblii, natomiast kościół przywrócił je w XVI jako kontrreformacja do poczynań Lutra. Warto wspomnieć iż Luter walczył i nie zgadzał się nauka o czyśćcu, możliwością modlitwy do zmarłych i za zmarłych, czego wynikiem było przeciwstawienie się sprzedaży odpustów.

Weryfikacja

1. Problem Jamni

Synod w Jamni (AD 90) nie zebrał się po to, żeby ustalić kanon. Nawet nie podjęto tam żadnych formalnych decyzji w tej sprawie, bo kanon był znany już od dawna. W Talmudzie w Jadaim 3,5 jest mowa tylko o dyskusji nad „Pieśnią nad pieśniami” i „Księgą Koheleta” i ich zdaniem nie ma żadnych podstaw by twierdzić, że w Jamni zamknięto kanon żydowski Biblii. Uważają również, że nie ma podstaw by twierdzić, że odbył się tam jakikolwiek synod uczonych żydowskich. Zdaniem Alexandra Dubrau od lat 70. XX wieku w badaniach dominuje pogląd, że w Jamni nie miał miejsca żaden synod poświęcony kwestiom kanoniczności ksiąg biblijnych, rozumiany w sposób analogiczny do synodów chrześcijańskich

2. Żydzi uznawali księgi deuterokanoniczne

O kanonie Pism żydowskich pisze historyk Józef Flawiusz:

„Niema u nas jakiejś niezmiernej liczby ksiąg, któreby się z sobą nie zgadzały albo stały w sprzeczności. Jest ich tylko 22, a zawierają dzieje wszystkich wieków i słusznie uchodzą za boskie. Pięć z nich pochodzi od Mojżesza, a obejmują prawa i dzieje ludzkości od początku aż do śmierci Mojżeszowej i ogarniają czas około trzech tysięcy lat. Od śmierci zaś Mojżesza aż do zgonu Artakserksesa, następcy Kserksesa na tronie perskim, prorocy, którzy przyszli po Mojżeszu, opisali historję swych czasów w 13 księgach. Pozostałe cztery księgi zawierają hymny ku czci Bożej i rady życiowe dla ludzi. Od Artakserksesa aż do naszych czasów zostało wprawdzie wszystko spisane, nie jest to jednakowoż tak wiarogodne jak pisma poprzednie [podkr. moje], bo nie przechowała się dokładna proroków sukcesja”.

Artakserkses panował na przełomie V i IV wieku p.n.e., natomiast Józef Flawiusz pisał te słowa w I w n.e.

Wniosek? 

Pismadeutero-kanoniczne powstałe w okresie IV w p.n.e. – I w. n.e. Nie były uważane za natchnione przez samych Żydów.

„Z jaką się czcią odnosimy do naszych Pism, stwierdza ta okoliczność, że przez tyle wieków nikt do nich nic nie odważył sie dodać, ani z nich ująć, ani w nich czegokolwiek zmienić. Każdy Żyd ma od najwcześniejszej młodości wpojoną wiarę, że to zasady Boże, że należy je zachować, i w razie potrzeby chętnie za nie życie położyć”
[Contra Apionem I 38-42, cyt w: Euzebiusz z Cezarei, „Historia Kościelna”, WAM Kraków 1993, str 109-110]

3. Problem Qumran

Jeśli chodzi o Qumran to owszem mieli apokryfy, ale nie uznawali ich za natchnione. Juda cytuje apokryf księgę Henocha, a Paweł poetów i pisarzy pogańskich – Tyt 1,12 a więc cytowanie to jeszcze nie jest dowód na wiarę w natchnienie apokryfów.
Czy z faktu, że apostoł Paweł cytuje poetów greckich [Dz. Ap. 17:28; Tyt.1:14], wynika że ich pisma są kanoniczne? Oczywiście, że nie.
Apologeci katoliccy, dowodzą swojej racji poprzez odwołanie się do kanonu sekty z Qmran. Zapomnieli dodać, że oni w kanonie mieli też kilka innych kwiatków, których nawet katolicy nie chcą dodać. To trochę tak, jakby w kwestii kanonu Nowego Testamentu powoływać się na… sekty gnostyckie. Bo przecież tym była sekta w Qmran w odniesieniu do TRADYCYJNEGO judaizmu, czym sekty gnostyckie w odniesieniu do Kościoła poapostolskiego.

Podsumowanie

Najsmutniejsze w tym wszystkim nie jest to, że katolicy mają inny kanon ST i że argumentują za innym kanonem. To byłoby do przeżycia. Najsmutniejsze jest to, że katolicyzm rości sobie prawo już nie tylko do ustalania kanonu NT, ale też do ustalania kanonu dla narodu Izraela.
Kanon hebrajski (palestyński) obowiązywał za czasów Jezusa i przez Niego był cytowany. Błędem jest twierdzenie, że Żydzi NIE MIELI KANONU aż do Synodu w Jamni. Księgi apokryficzne (zawarte w kanonie aleksandryjskim) zostały spisane w czasach, gdy nie było proroka w Izraelu (co sami Żydzi potwierdzają) i posiadają poważne błędy doktrynalne, zaprzeczające reszcie ksiąg.
Za czasów ST posyłał swoich proroków i Żydzi mieli taką zasadę, że jeśli w kraju nie ma prawdziwego proroka Bożego to księgi napisane w takim okresie nie są natchnione. Talmud jasno pokazuje tę zasadę:

„Do tego czasu [do przyjścia Aleksandra Wielkiego i upadku imperium perskiego] prorocy prorokowali przez Ducha Świętego. Odtąd zaś nakłońcie uszu i słuchajcie mędrców” [Seder Olam Rabba 30]

„Wraz ze śmiercią Aggeusza, Zachariasza i Malachiasza, proroków mniejszych, Duch Święty przestał działać w Izraelu” [Sanhedrin 11a]

Wiedzieli o tym nawet autorzy apokryficznych Ksiąg Machabejskich, które katolicy mają w swoim kanonie:

„A kamienie złożyli na oznaczonym miejscu na świątynnej górze, na tak długo, aż się ukaże prorok i nimi rozporządzi.” [I Mch. 4:46]

„Żydzi i kapłani postanowili, iż Szymon będzie ich władcą i arcykapłanem na wieki, tak długo, aż powstanie wiarygodny prorok” [I Mch. 4:41]

Pytanie do strony przeciwnej

Według którego kanonu wykładał Jezus?

W kanonie hebrajskim istniał podział:
1. Mojżesz 2. Prorocy 3. Pisma.

W aleksandryjskim byl następujący:
1. Mojżesz 2. Pisma 3. Prorocy.

W Słowie Bożym mamy napisane:

(27) I wyłożył im dotyczące Go (słowa) we wszystkich Pismach, zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków.
[Łk 24:27]

Nie wiem, po co katolicy się tak upierają. Żydom zostały powierzone Pisma i to oni ich strzegli. Kościół przejął od nich kanon w sposób naturalny, bo pierwsi chrześcijanie byli Żydami. Jezus osobiście potwierdził kanon hebrajski (jerozolimski) podając jego trójpodział według porządku kanonu hebrajskiego (Prawo, Prorocy i Pisma) a nie według LXX (Prawo, Pisma i Prorocy) [Łk 24:44] i zakres ksiąg dokładnie według porządku tego kanonu (I Mojż – II Kronik) a nie według porządku ksiąg LXX [Mt 23:29-36; Łk 11:51-52].
Według Jezusa mądrość Boża wysyłała swoich świadków i męczenników w czasach od Abla [Rdz 4:8] do Zachariasza [II Krn 24:21]. W kanonie jerozolimskim 1 księgą była oczywiście I Mojżeszowa, lecz ostatnią (inaczej niż w przekładzie polskim) była II Księga Kronik. To właśnie Zachariasz, a więc II Księga Kronik, zamyka kanon. Zamyka nie tylko kanon PALESTYŃSKI, ale KANON, który uznawał Jezus.

„Dlatego też i Mądrość Boża powiedziała: Poślę do nich proroków i apostołów, a z nich niektórych będą zabijać i prześladować, aby dopominano się od tego pokolenia o krew wszystkich proroków, wylaną od założenia świata, począwszy od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który został zabity pomiędzy ołtarzem i świątynią. Zaprawdę, powiadam wam: Dopominać się jej będą od pokolenia tego. Biada wam, zakonoznawcy, że pochwyciliście klucz poznania; sami nie weszliście, a tym, którzy chcieliby wejść, zabroniliście” [Łk 11:51-52].